[Book Review] Murder on The Orient Express - Agatha Christie

This is going to be one of my greatest regrets – why the hell haven’t I ever read an Agatha Christie’s before! For all the expectations I had about this book – it exceeded all and then some! Plain old murder mystery and some bloody brilliant story telling!

Goodreads Blurbs: Travelling on the Orient Express, Poirot is approached by a desperate American named Ratchett. Afraid that someone plans to kill him, Ratchett asks Poirot for help. Sadly the very next day Ratchett’s worst fears become reality, when he is found dead in his cabin, a victim of multiple stab wounds. With nothing but a scrap of paper to go on, Poirot must piece together Ratchett’s identity before he can establish which of his fellow passengers murdered him.

I picked this book after much debating with myself over her other book – And Then There Were None. I heard it’s equally as good as this one. I will find that out very soon.

I am sure, many of us who read thriller books – always try and guess the ending, or if it’s a murder mystery – the identity of the killer. This book, though – outwits you! With every twist and turn and every new evidence that surface, you would keep changing the killer’s identity or identities as you may assume. I don’t know about others, but I definitely did not guess the ending at all. In fact, my guess was utterly, utterly wrong!

The pace of the book is just too good. Too good, that I actually heaved a sigh of relief when a “Dinner Break” was announced in the novel towards the end. I had to compose myself, breathe regularly, drink some water and then start reading again. Once you enter Part III of this novel, there is no putting down.

Towards the end of the novel, despite the pace, one can actually laugh out loud when during the course of the investigation, the good doctor saying:

“This,” said Dr. Constantine, “is more wildly improbably than any roman policier [a police novel, portraying crime and its detection by police] I have ever read.”

Or, the train company owner – M. Bouc expresses his frustration:

“Nothing would surprise me now,” said M. Bouc. “Nothing!”

When you read it here, it might seem as a simple dialogue, but when you are really into the book, progressing the case along with H. Poirot, these two statements will surely kick your funny bones!

The book keeps us engaged with the facts, testimonials, and evidences. Although I did observe a couple of things that had a big revelation at the end, it was quite an impressive way to build the story. Of course, no one could observe as much as H. Poirot. Immediate fan sir, wherever you are in the fictitious world!

The only thing I found annoying was the intermittent French dialogues. Thankfully, I was able to translate them quickly. Other than that, this is a Must Read – for all the Murder, Mystery, Thriller and Detective Genre fans! :)

Image Courtesy: Google

[Book Review] The Devotion of Suspect X

It took me eight days to complete the book, I’d have done so much sooner had there been enough time for me. Some of them were asking me how I’m finding so much time to read so many books – I am just following the advice of one Mr. Jairam Mohan a senior blogger/reader at my organization. He had said to me one time that “Read whenever you get a chance”. I took that advice literally that I was reading in-between the water breaks and lunch breaks too! So, my success for completing the Goodreads reading challenge this year is only because of his advice. Thank you Jairam ji! :)

~~~

Very few authors have this ability to leave you spellbound. Keigo Higashino is certainly one of those authors. The Devotion of Suspect X is a thriller novel written by him and has already been praised as one of the best thrillers written.

This is the first time I’m reading a translated novel (This is a Japanese novel translated to English). I had hard time placing the names with the correct sex! A couple of names were too similar that I almost mistook one for the other. I’m talking about Yukawa and Yasuko here. But as I progressed with the book it became easy to place the names.

Murder mystery thrillers are good because usually we were never told who the killer is, until the last page of that book. But, revealing who the killer is in the first few chapters of the book and still go on to make it interesting to read is definitely a challenging task. This book has exceeded my expectations – what I had formed after reading a blogger's review.

I’m a mathematics student so I naturally loved all the references and the mathematician Ishigami himself. What a character he is! Author had managed to show him the brilliant he is right from the beginning, slowed (hided) his progress in-between and then the big reveal! Surely no one could hate this Ishigami. Talk about a character development and you could practically refer Ishigami! What a transformation he goes through! I especially liked this conversation during a mathematics class (sorry, it’s a bit long):

“Hey, Teach, aren’t there universities that don’t require a math test to get in?” one of the students was saying. “Why should us guys who are going to those schools have to pass math?”

Ishigami looked in the direction of the student, a boy named Morioka. He was leaning back in his chair, scratching his head and looking around at the other students for support. He was a short kid, but he filled the role of class crime boss—even Ishigami, who didn’t have this bunch for homeroom, knew his reputation. The boy already had a long history of warnings for riding to school on a motorbike, which was strictly forbidden.

“Are you going to art school, Morioka?” Ishigami asked.

“Well, I mean … if I do go to university, it’ll be one without a math exam for sure. Not that I plan on going. Besides, I’m not taking the optional math class next year, so what’s my grade this year matter? Hey, don’t get me wrong, I’m thinking about you, too, Teach. Can’t be much fun teaching with idiots like me in the class. So, I was thinking, maybe we could kind of come to an understanding about this. An agreement between adults, like.”

That last line got a laugh from the class. Ishigami chuckled wryly. “If you’re so worried on my account, then pass your make-up exam. It’s only differential and integral calculus. That can’t be too hard.”

Morioka scoffed loudly. He crossed his legs off to the side of his chair. “What good’s differential and integral calculus gonna do me? It’s a waste of time.”

Ishigami had turned to the blackboard to begin an explanation of some of the trickier problems on the year-end exam, but Morioka’s comment made him stop and turn around. This wasn’t the kind of thing he could let slide. “I hear you like motorbikes, Morioka. Ever watched a race?”

Morioka nodded, clearly taken aback by the sudden question.

“Well, do racers drive their bikes at a set speed? No, they’re constantly adjusting their speed based on the terrain, the way the wind’s blowing, their race strategy, and so on. They need to know in an instant where to hold back and where to accelerate in order to win. Do you follow?”

“Yeah, sure, I follow. But what’s that got to do with math?”

“Well, exactly how much they accelerate at a given time is the derivative of their speed at that exact moment. Furthermore, the distance they travel is the integral of their changing speed. In a race, the bikes all have to run roughly the same distance, so in determining who wins and who loses, the speed differential becomes very important. So you see, differential and integral calculus is very important.”

“Yeah,” Morioka said after a confused pause, “but a racer doesn’t have to think about all that. What do they care about differentials and integrals? They win by experience and instinct.”

“I’m sure they do. But that isn’t true for the support team for those racers. They run detailed simulations over and over to find the best places to accelerate—that’s how they work out a strategy. And in order to do that, they use differential and integral calculus. Even if they don’t know it, the computer software they’re using does.”

“So why not leave the mathematics to whoever’s making the software?”

“We could do that, but what if it was you who had to make the software, Morioka?”

Morioka leaned further back in his chair. “Me? Write software? I don’t think so.”

“Even if you don’t become a software engineer, someone else in this class might. That’s why we study mathematics. That’s why we have this class. You should know that what I’m teaching here is only the tip of the iceberg—a doorway into the world of mathematics. If you don’t even know where the door is, how can you ever expect to be able to walk through it? Of course, you don’t have to walk through it unless you want to. All I’m testing here is whether or not you know where the doorway is. I’m giving you choices.”

Yukawa is an equivalent partner in this book for Ishigami and his logical deductions are too good. Detective Kusanagi wasn’t foreshadowed as well – he has his moments. Only thing that wasn’t making much sense is the character Misato (teen age daughter of Yasuko). I felt like she could have given some more pages as to what she does in the end and why.

At the end of the novel you can’t help but feel sad for Ishigami – his cry is just too haunting. A must read for all the thriller lovers.

[Book Review] The Protocol

I was hunting for a good free eBook – my recent fascination with it. I came across the author J Robert Kennedy and his willingness to give away not one, not two, but five of his books. All you have to do is just subscribe to his page (and I think you can unsubscribe as soon as you’re done with the download)!

The Protocol is his first “James Acton” thriller – as said in Goodreads. Looks like he went ahead and wrote sixteen James Actor thrillers! Wow, that was quite an achievement in about six years! James Acton is an archelogical professor – you can very well compare him to the Robert Langdon. But, even when I was reading the book (and after completing it), I found the “role” of one Professor James Acton to be very less than the “Bravo” team who were ordered to take him out. Let’s first read what Goodreads has to say about this book:

For two thousand years the Triarii have protected us, influencing history from the crusades to the discovery of America. Descendent from the Roman Empire, they pervade every level of society, and are now in a race with our own government to retrieve an ancient artifact thought to have been lost forever.

Caught in the middle is archaeology professor James Acton, relentlessly hunted by the elite Delta Force, under orders to stop at nothing to possess what he has found, and the Triarii, equally determined to prevent the discovery from falling into the wrong hands.

With his students and friends dying around him, Acton flees to find the one person who might be able to help him, but little does he know he may actually be racing directly into the hands of an organization he knows nothing about…

First read of the blurb and I was hooked. I was assuming a ‘DaVinci Code’ kinda thriller, but absolutely disappointed with the book. The author had done little research about the Triarii and the Crystal Skull both seems to be the important things in this book. And as I said, for a “James Acton” thriller, he had very little ‘paper time’ (well I don’t know how to say that for books, for movies they say screen time). The Delta Force and Triarii mentioned in the blurb took the cake in this book rather than James Acton.

The book starts slow, almost having no connectivity between the first eight or so chapters (all starts from a different place/situation) and it take sometime to get a clear picture of the story. Sometimes a character, last read in say 30th chapter, comes suddenly in 80th chapter, leaving you asking yourself “Who the hell is this guy?” There were a few loose ends that were not tied, probably left open for his future books.

The only upside of this book is the Delta Force. Scenes involving them were fascinating. The high end chases and bullet sounds keeps us hooked to the book. A lot of things could have been done differently and the backstory to 1212 were just for the sake of it. Nothing useful came out from those chapters other than a mere mention in the future dialogues. I rated this book 3 stars only because of the action scenes and the justification of the villain.

Image Courtesy: Goodreads

[Book Review] 3 A.M. - Nick Pirog

We have seen it all, watched it all - the man who loses his memory after every 5 minutes. The man who faints when he hears a loud noise/sudden actions. This one, in 3 A.M., is way beyond our imagination. I was hooked from the good read blurbs, and got interested in the book within 6 pages. Here's what the goodreads says:

Henry Bins has Henry Bins.
A sleeping disorder, named after him.
He is awake for one hour a day.
He wakes up at 3 a.m. then falls asleep at 4 a.m.
Life is simple.
Until he hears the woman scream.
And sees the man leave the house across the street.
But not just any man.
The President of the United States.

The condition in itself is very tricky - for instance, he'd never see the sunlight in his lifetime. For him to do a normal thing like watching an episode of Game of Thrones (yes, that comes in the novel) is a Himalayan task. What happens if he decides to involve himself in one of the biggest case in the history of United States of America? How would he pull that off when he can't do anything between 4 AM to 3 AM? I know you have a lot of questions formed inside your mind as soon as you read that he's awake for only one hour in a day. This book takes us into that very one hour of his life in a day and doesn't bore you at all.

A thriller is at it's best when you cannot expect a twist and this sure is one. I tried to pause in-between to guess the killer and couldn't find out at all. The suspense is high and the whole thing happens only between 3AM and 4AM. You get to know how precious a minute of this man's life is when we waste it just like that. The author has made several attempts to let us know about that for sure.

Since this is a short novella there's no room for character development, so to speak. We are provided with enough information on how Henry lives and a little bit about his history and some of the questions that we have as soon as we read that blurb. The conversations between Lassie and Henry are hilarious.

What did I miss? Well, this story certainly was fast paced for I finished this in two sittings, mostly at the wee hours. I even pinged in a WhatsApp group that "Me back to 3 A.M. until 3AM" and that raised several questions about my "steady state" :D I felt like that this story started and ended very quickly. There are some questions left unanswered, probably left for our own imagination. This kind of things happens when the novel is very short. There's a sequel to it - 3.10 A.M. and I believe it should have some more details that were missing in this short novella although it wouldn't impact your reading experience of 3 A.M. BTW, 3.10 A.M. starts where 3 A.M ends!


PS: This book is free in Kindle, Google Books (and you can even find a lot of ePub and PDF in the world wide web if you like that piracy thrill) etc. There's a teaser for his sequel 3.10 A.M. also present in that free copy. The paperback version of this book costs an unbelievable Rs. 464 in Amazon :shock:. 3.10 A.M as well as all his other eBooks are not free (Except Unforseen) :) And yes, I posted this blog at 3 A.M. :)

[Reading Experience] En Eniya Iyandhira [என் இனிய இயந்திரா]

பல ரசிகர்களால் 'வாத்தியார்' என்று அன்புடன் அழைக்கபடும் சுஜாதாவின் புத்தகம் பற்றி விமர்சிக்ககூடிய தகுதி எனக்கு உண்டா என்றால், இல்லை! இது பற்றி நண்பர் ஒருவருடன் பேசுகையில், 'விமர்சனம்' என்று எழுதாமல் 'புத்தகம் படித்த அனுபவம்' என்று எழுதுங்கள் என்றார்! எழுதாமலும் இருக்க முடியவில்லை! பின் வரும் இந்த அனுபவம், என்னுடைய சொந்த அனுபவம் மட்டுமே. பிடித்திருந்தால் 'லைக்குங்கள்' :) மேலும் பல அனுபவங்களை பகிர்கிறேன்!

இந்த புத்தகத்தின் பின்னல் எழுதியிருந்தது போல் தமிழ்நாட்டில் பத்திரிக்கை, புத்தகம் படிக்கிறவர்கள் எல்லோருக்கும் தெரிந்த ஒரு பெயர் தான் சுஜாதா. இதற்கு முன் சுஜாதாவின் 'ஸ்ரீரங்கத்து தேவதைகள்' மற்றும் 'பிரிவோம் சந்திப்போம்' படித்திருந்தாலும் அவரின் அறிவியல் புதினம் படிக்க கிடைத்த முதல் புத்தகம் 'என் இனிய இயந்திரா'. டைரக்டர் ஷங்கரின் 'எந்திரனை' மறந்திருக்க மாட்டீர்கள்... அதே போல், அந்த படத்திற்காக அவர் சுஜாதா அவர்களுக்கு கொடுத்த 'Credit'-ஐயும் மறந்திருக்க மாட்டீர்கள் என்றே நம்புகிறேன்!

கி.பி. இரண்டாயிரத்து இருபத்தி இரண்டில் நடக்கும் கதை. இன்னும் எட்டு வருடங்களில் வந்துவிடும் என்றாலும், இந்த கதையில் சுஜாதா அவர்கள் காட்டியிருக்கும் புதுமை மற்றும் கற்பனைக்கு அளவே இல்லை! ஆயிரத்து தொள்ளாயிரத்து என்பத்தி ஆறில் எழுதிய கதை போலவே இல்லை! இப்பொழுதும் இதை நான் படிக்கையில் பல இடங்களில் மெய் மறந்து போனேன். மனிதருக்கு அவ்வளவு கற்பனைத்திறன்!

சோ, 2022-ல் இந்தியாவில் நடக்கும் ஒரு கதை. அந்த கால கட்டத்தில் பிள்ளை பெறுவதற்குக் கூட அரசாங்கத்திடம் அனுமதி பெற வேண்டும்! மக்களின் பெயர்கள் அரசாங்கமே வைக்கும். அவையும், இரண்டு எழுத்து தான் இருக்கும். (ரவி, மணி, நிலா, ஜீனோ எக்ஸட்ரா). மக்கள் அனைவருக்கும் SSN போல, ஒரு unique எண் இருக்கும். சொந்த வீட்டை வாடகைக்கு விட அரசாங்க அனுமதி வேண்டும். வீடியோ காலிங் வசதி. பேசும் எந்திரம் (நாய், மற்றும் பல வடிவில்). மக்களின் சேவைக்கு இயந்திரங்கள் இருக்கும். மேற்கூறிய அனைத்தும் முப்பத்து ஆறு சாப்டர்கள் கொண்ட இந்த புத்தகத்தின் முதல் சாப்டரில் மட்டும் வருபவை! எப்பூடி?

நாட்டை ஆளும் பிரதமர் ‘ஜீவா’, அவரை கொலை செய்யும் நோக்குடன் இருக்கும் ஒரு புரட்சிப்படை ஒன்றின் உறுப்பினர் ‘ரவி’, அவனின் pet ‘ஜீனோ’ என்கிற ஒரு பேசும் இயந்திர நாய், ‘சிபி’ என்கிற ஒரு சாப்ட்வேர் இஞ்சினியர், ‘நிலா’ என்கிற அவனது (சிபியின்) மனைவி. இவர்களே இந்த என் இனிய இந்திராவை நடத்திச் செல்கிறார்கள். கதை போகும் போக்கில் சில இடங்களில் என்னை திடுக்கிட வைத்துவிட்டார் ஆசிரியர். எண்பதுகளில் இப்படி ஒரு கலாச்சாரத்தைப் பற்றி கற்பனை செய்ய முடியுமா என்று! மேலும் ஜீனோவை ஒரு புத்தகப் புழுவாக காட்டியிருப்பதும் அது அடிக்கும் சில சர்காஸ்டிக் (Sarcastic) ஜோக்கும் ரசிக்கும்படியாக இருக்கும்.

சென்னையின் மெட்ரோ ரயில் வருங்காலத்தில் எப்படி இருக்கலாம், சென்னையிலிருந்து டெல்லி செல்ல எடுக்கும் நேரம், மற்ற எந்திரங்கள் (Robots) பற்றி ஜீனோ அறிவது, மனிதர்களின் உணர்வுகள் பற்றி பேசுவது, சிறைச்சாலை எப்படி இருக்கும், விளையாட்டுக்கள் என்னவெல்லாம் இருக்கும், என்று தனக்கென ஒரு உலகமே படைத்திருக்கிறார் ஆசிரியர். இந்த அனுபவத்தை எழுதும்போது கூட பிரமிப்பு வருகிறது!

கதையை வழக்கம் போல Develop the hints ஸ்டைலில் சொல்ல வேண்டுமெனில்:

2022 - பேசும் இயந்திர நாய் – காணாமல் போன சிபி – கண்டுபிடிக்க முயலும் ரவி, நிலா – ஜீவாவை கொல்ல நடக்கும் சதி – நிலா-ரவியின் பங்கு – ஜீனோவின் மாற்றம் – நிலாவின் மனமாற்றம் – உண்மைச் சதி!

திடுக்கிடவைக்கும் பல திருப்பங்கள், நான் மிகவும் ரசித்து படித்த வெகு சில புத்தகங்களில் ஒன்றாக சேர்ந்துவிட்டது! ‘மீண்டும் ஜீனோ’ என்ற இப்புத்தகத்தின் அடுத்த பாகமும் என் வாசிப்பு பட்டியலில் சேர்த்தாகிவிட்டது!

இப்புத்தகத்தின் முகப்புரையில் சுஜாதா அவர்களின் அறிவியல் புதினம் பற்றிய விளக்கம் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது. இளம் எழுத்தளர்களுக்கு வழிகாட்டியாய் இது இருக்கலாம் என்பதால், இதோ:

“விஞ்ஞானக் கதை என்பது விஞ்ஞானப்படி சாத்தியமாக இருக்க வேண்டும் என்று பலரும் எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

தப்பு.

விஞ்ஞானக் கதைப்படி (சயின்ஸ் ஃபிக்ஷன்) என்பதின் தற்போதைய வடிவத்தில் அது எல்லையற்ற மிக விஸ்தாரமான கற்பனையாக இருக்கிறது. அதனால் மாற்று உலகங்களையும் மாற்று சித்தாந்தங்களையும் படைக்க முடிகிறது.

அதன் காலைகளில் இருளையும் ராத்திரிகளில் வெளிச்சங்களையும் தேவைப்பட்டால் அமைத்துக் கொள்ளலாம். அதன் கடவுள்கள் புரோட்டான் வடிவெடுக்கலாம். அதன் பெண்கள் மகப்பேற்றை ஒட்டுமொத்தமாக இழந்து மீசை வைத்துக் கொள்ளலாம்.. அதன் நாய்கள் பிளேட்டோவைப் பற்றியும் பிரும்மசூத்திரம் பற்றியும் பேசலாம்…

ஆயிரமாயிரம் மாற்று சாத்தியக் கூறுகளை ஆராயும் அற்புத சுதந்திரத்தைப் பேசுகிறது விஞ்ஞானக் கதை!

அதைப் பயன்படுத்தும்போது, அதன் புதிய விளையாட்டுக்களை ஆடும்போது ஒரேயொரு எச்சரிக்கைதான் தேவைப்படுகிறது. கதையில் இன்றைய மனிதனின் உணர்ச்சிகளுடன் ஆசாபாசங்களுடனும் ஏதாவது வகையில் ஒரு சம்பந்தம் அல்லது தொடர்பு காட்ட வேண்டும்! அப்போது தான் நமக்கு அதில் சுவாரஸ்யம் ஏற்படுகிறது!”

புத்தகம் உங்களுக்கு வேண்டுமெனில் எனக்கு எழுதுங்கள், தருகிறேன். படித்துவிட்டு நீங்களும் ஒரு அறிவியல் புதினம் படையுங்கள்!

Image Courtesy: Google

[Book Review] 6174 - தமிழ்

க. சுதாகரின் “6174” நாவல் கிட்டத்தட்ட நான்கு வருடங்களுக்கு முன் எனக்கு இருந்த புத்தகம் மீதான மோகத்தை மீண்டும் கொண்டு வந்திருக்கிறது. நான்கு வருடத்திற்கு முன், Dan Brown-ன் “The Lost Symbol” புத்தகத்தை இரண்டு நாளில் படித்து முடித்தேன். அவ்வளவு பரபரப்பு அந்த கதை! பிளஸ், Dan Brown-ன் நாவல்கள் மீது அந்த சமயம் அவ்வளவு ஈர்ப்பு எனக்கு. இந்த புத்தகத்தினைப் பற்றி நான் கூறுவதற்கு முன், என்னைப்பற்றி நீங்கள் கொஞ்சம் (சத்தியமா கொஞ்சம் தான்) தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். நான் ஒரு Mathematics Graduate. புத்தகம் மீதான ஆர்வம் எனக்கு வர, என் உயிர் நண்பன் எனக்கு பரிந்துரைத்த முதல் நாவல் – Dan Brown-ன் Digital Fortress. கணிதம், எண் கணிதம், இரகசியஎழுத்துக்கலை (Cryptography) என அந்த நாவலின் மூலம் Dan Brown என் மனதில் ஒரு பெரிய இடத்தைப் பிடித்துவிட்டார். விளைவு, 2007-ல் புத்தகம் படிக்கத்தொடங்கிய நான், அவர் எழுதிய அனைத்து நாவல்களையும் (இன்று வரை) படித்து முடித்துவிட்டேன். கிட்டத்தட்ட ஒன்றரை வருடங்கள் முன் புத்தகம் மீதான் ஆர்வம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் குறைய ஆரம்பிக்க, அதே Dan Brown-ன் Inferno நான் படித்து முடிக்க கிட்டத்தட்ட ஒரு வருடம் ஆனது! இப்படியிருக்க, ஒரு மாதத்திற்கு முன் மீண்டும் என் உயிர் நண்பனின் தலையீடு... இம்முறை 6174 புத்தகம் படி என்று கூறினான். 6174. கதையின் தலைப்பே சற்று வித்தியாசமாக இருக்க, கடைசியாய் நான் படித்த தமிழ் நாவல் பற்றி யோசித்துப் பார்க்கையில், அது கிட்டத்தட்ட மூன்று வருடங்களுக்கு முன் – சுஜாதாவின் “பிரிவோம் சந்திப்போம்”. இக்கதையை (6174) படித்து முடித்த பின், இதற்கு இதை விட ஒரு அருமையான தலைப்பு வைத்திருக்க முடியாது என்றே தோன்றியது! 6174 புத்தகம் பற்றிய இந்த விமர்சனம் என்னுடைய சொந்த கருத்து மட்டுமே.

இனி புத்தகம் பற்றி...

இது ஒரு த்ரில்லர் கதை. தமிழில் நான் படித்த வரை (நான் படித்தவை மிக மிக குறைவு!), இது போல் வேகமாக செல்லும் மிஸ்ட்ரி-த்ரில்லர் நாவல்கள் குறைவு! நாவலைப்பற்றி Develop the hints ஸ்டைலில் சொல்ல வேண்டுமெனில்:

லெமூரியா-போர்க்கப்பல்கள்-விஞ்ஞானிகள்-தீவிரவாதிகள்-விண்கற்கள்-பழந்தமிழ் பாடல்கள்-புதிர்கள்-எண்கள்-திருவனந்தபுரம்-லோனார்-பீகார்-மியன்மார்-பிரமிட்.

புத்தகம் படிக்க ஆரம்பித்த சிறிது நேரத்தில் எனக்கு சுதாகர் அவர்கள் இந்திரா சௌந்தர்ராஜன் போல முயற்சி செய்கிறார் போலும் என்று எண்ணினேன். என் எண்ணத்தை பல வகைகளில் தவிடு பொடியாக்கிவிட்டார். புத்தகம் ஆறு சாப்டர்களாக பிரிக்கபட்டிருக்கிறது. 1. ஆதி கதை, 2. ஒருங்குதல், 3. பயணம் 4. அடைவு, 5. இயக்கம், 6. பிறகு...

ஆறு சாப்டர்கள் என்று சொல்வதை விட ஆதி கதை மற்றும் ஒருங்குதல் (63 பக்கங்கள்) ஒரு சாப்டர் என்றும் மீதி அனைத்தும் (340 பக்கம்) ஒரு சாப்டர் என்றும் பிரித்துக்கொள்ளலாம்! முதல் சாப்டர் அறிமுகம் என்றால் இரண்டாம் சாப்டர் தான் பயணம். முதல் 63 பக்கங்கள் படிக்க எனக்கு ஒரு வாரம் ஆனது. அடுத்த 340 பக்கம் மூன்று நாளில் (Weekdays) படித்து முடித்துவிட்டேன்! அவ்வளவு வேகம்!

இப்புத்தகம் என்னை இப்படி கட்டிப்போட கதை ஒரு முக்கிய காரணம் என்றாலும், கதையின் பலமாக கணிதம், புதிர்கள் என என்னை ஈர்க்கும் சமாச்சாரங்கள். மேலும், பல இடங்களில் ஆசிரியரோடு என் personal கருத்துக்களும் ஒத்துப்போனது தான் முக்கிய காரணம். உதாரணமாக

“என்னதான் நாம கற்பனை பண்ணினாலும் நமக்கு அறிந்ததைக் கொண்டு மட்டுமே அறியாததை அறிய முடியும்.”

நானும் சில சமயங்களில் இது போல யோசித்திருக்கிறேன்! இது போல பரிமாணங்கள், சிந்தனைகள், 6174, கோலங்கள், பிரமிடுகள் என கதையின் போக்கில் வரும் சில (நமக்கு) தெரியாத சில விஷயங்களைப் பற்றி விவரிக்கும் இடங்களில் தெளிவு!

கதைக்கு வழக்கம் போல் ஒரு நாயகன், ஒரு நாயகி என்று இல்லாமல், கதையில் வரும் அனைவருமே முக்கிய பங்கு வகிக்கும் வகையிலும் என்னைக் கவர்ந்துவிட்டார், ஆசிரியர் சுதாகர் அவர்கள். தூத்துக்குடிக்காரர்! அவர் தமிழை ‘நான்’ ரசிக்காமல் இருக்க முடியுமா!

புத்தகத்தில் நான் கண்ட ஒரே நெகடிவ் பாயின்ட் – ஒரு சீனுக்கும் மற்றொரு சீனுக்கும் இடையில் போதிய இடைவெளி இல்லாமை. சென்னையில் ஒரு சீன், சிகாகோவில் ஒரு சீன், நியோர்கில் ஒரு சீன் என, இவைகளுக்கு இடைவெளி ஒரு பாரா மட்டுமே! வழக்கமாக தொடரும் ஒரு பாரா போல! அந்த பாராவில் ஒரு வரி படித்த பின் தான் இது வேற சீன் என்றே புரிகிறது. ஒருவேளை இது சில பல வருடங்கள் கழித்து நான் புத்தகம் படிப்பதால் ஏற்பட்ட பாதிப்பாக கூட இருக்கலாம். படித்தவர்கள் சொல்லுங்கள்!

ஒரு புத்தகத்தைப் பற்றி நான் எழுதும் முதல் போஸ்ட் இது. My First Book Review. Comments and Critics welcome.

புத்தகம் வேண்டுமானால் சொல்லுங்கள்...