The X-Files

It’s been a while since I wrote something here. It is difficult to spend time in Pune after I left Infosys. I also, happened to watch a lot of series after I came to Pune. Some of them are Dexter, How I Met Your Mother, Spartacus, The Mentalist, Prison Break etc. Most of them are crime/thriller and I liked them very much. Rather than watching a movie 2 hours straight, I felt these 25-40 minutes of an episode looked good. Every time when I finish a set of series, I’d think about watching another one and after careful consideration from IMDB, I started watching The X-Files recently. Although it was a fictional series, it started to raise a lot of questions inside me!


The series is about a two FBI agents investigating a series of unexplained phenomena – a set of case files called “X-Files”. The series mostly covers the mystical truths that they believe the ‘government’ hides! Existence of Extraterrestrial, Mutants, Ghosts and Psychic powers/ESP. Although I did complete about 3 seasons without an impact, I started realizing an impact of watching the series – as I started to search for the existence of aliens/ un-explained phenomena via Google. I started with simple image search for UFO and started visiting some of the sites that explained about them. Some of them were interesting while some of them were just BS!


Although none of the articles that I read convinced me of their claims, some of them were a surprise. I always thought that the Egyptian Pyramids were man-made. I still believe so, but I never thought of someone telling an alien story so strongly associated with it! The article about the Giza Pyramid, The Great Sphinx was a surprise for me whereas I never heard about the Nazca lines! It somehow raises a question on how can someone drew lines like human beings/ animals/ some strange lines in the Peru desert without taking an Aerial route? Out of all the websites, I found http://www.exitmundi.nl/exitmundi.htm to be interesting. Do visit if you find sometime!


Do you believe in the existence of Alien/ Mutant/ Ghosts?

சென்னை அனுபவங்கள்!

சென்ற பதிவில் குறிப்பிட்டது போல் - இதோ என் சென்னை அனுபவங்கள்!




என்னுடைய பால்ய சிநேகிதன் குமாருடன் சென்னை வந்து சேர்ந்த போது சற்று நேரம் என்னால் நம்ப முடியவில்லை – சென்னைல இப்டி கூட Climate இருக்கும் என்று! கோயம்பேட்டிலிருந்து வேளச்சேரி செல்ல D70 பிடித்து, அங்கே கடலென நின்ற traffic-ஐ கடந்து (நீந்தி) எங்கள் வண்டி வேளச்சேரி வந்து சேர, கிட்டத்தட்ட ஒன்னரை மணி நேரம் ஆனது! வியாழன் அன்று வந்து சேர்ந்த நான், அன்று முழுவது பெய்த மழையாலும், என் நண்பன் வீட்டில் கிடைத்த வெகுமதிகளினாலும், எங்கேயும் வெளியே வர முடியவில்லை! வெள்ளி அன்றும் கிட்டத்தட்ட அது போன்ற ஒரு சந்தர்ப்ப சூழ்நிலையால் இரவு வரை வெளியே வர முடியவில்லை.

வெள்ளி இரவு நண்பன் சேதுவை ரயில் நிலையம் சென்று திருநெல்வேலிக்கு செல்லும் நெல்லை எக்ஸ்பிரஸ்-இல் வழியனுப்பிவிட்டு எழும்பூரிலிருந்து பார்க், பின் அங்கிருந்து வேளச்சேரி வரை செல்லும் மின்சார ரயில் பிடித்து, மீண்டும் வீடு வந்து சேர்வதற்கு கிட்டத்தட்ட பத்தரை மணி ஆனது! சனியன்று காலை வேளச்சேரி அருகில் உள்ள “Born Babies” கடைக்குள் புகுந்து மற்றொரு நண்பன் விக்னேஷ்-க்கு பிறந்த குழந்தைக்காக Gift வாங்குவதில் சிறிது நேரம் செலவானது!

அப்படியே அவனுடன் ஆயிரம் விளக்கு பகுதி வரை சென்று அவனுடைய “Hard Disk” replacement செய்துவிட்டு வருகையில் அது என் கண்ணில் பட்டது. நான் சென்னை வந்து சேர்ந்தவுடன் என் நண்பன் சேது சொன்ன முதல் செய்தி: அண்ணா நூற்றாண்டு நூலகம் இன்னும் கொஞ்ச நாட்களில் அந்த இடத்தில் இருக்காது என்றும், ஒரு முறையாவது பார்த்துவிடு என்றும் தான்! ஆயிரம் விளக்கு சென்றுவிட்டு வருகையில் அது கண்ணில் பட, நண்பனுக்கு இருந்த அவசரத்தில் நூலகம் உள்ளே செல்லமுடியாவிட்டாலும் வெளியே இருந்தபடியே ஒரு புகைப்படம் எடுத்து வைத்துக்கொண்டேன்! அடுத்த முறை சென்னை வரும்போது பார்க்கமுடியுமோ முடியாதோ!

(சென்னை சென்று பார்க்க முடியாதவர்களுக்காக கீழே உள்ள படம்)

இரவுப்பொழுது வெட்டியாகக் கழிந்தாலும், காலையில் ஒரே பரபரப்பு தான். பதினொரு மணிக்கு பூனே வரை செல்லும் பேரூந்தை பிடிப்பதற்கு ஒன்பதரை மணிக்கு வேளச்சேரியில் இருந்து மறுபடியும் D70 பிடித்து கோயம்பேடு வந்து செருவத்ற்கே பத்தேமுக்கால் ஆகிவிட்டது! அங்கிருந்து ஆம்னி Bus Stand செல்லும் இடம் எங்கிலும் தண்ணீர்! முட்டு வரை ஓடிக்கொண்டிருந்த ஆற்றில் கிட்டத்தட்ட நீந்தி செல்கையில் பாதசாரிகள் நடக்கும் பாதையில் பெரியதோர் குழி! ஓடிக்கொண்டிருந்த ஆற்றில் குழி இருக்கும் இடமோ யாருக்குத் தெரியும்? அத்தனை இடம் இருக்கையில் மிகச்சரியாக அந்த குழிக்குள் விழுந்த முதல் ஆள் நான் தான்!

பிறகு இரண்டு மூன்று பேர் வந்து கை கொடுத்து குழியில் இருந்து என்னைக் காப்பாற்றி(!) வெளியே எடுக்க, கைபேசி மற்றும் கையில் வைத்திருந்த பை, கால்சட்டை என சகலமும் நனைந்துவிட்டது! பேரூந்தை பிடிக்கச்செல்லும் பரபரப்பு காணமல் போய் எப்படிடா இப்டி போயி bus-ல ஏறுவது என்ற எண்ணம் தான் மேலோங்கியது! ஒரு வழியாய் பேரூந்தை பிடித்து, உள்ளேயே கால்சட்டை மாற்றி – அதற்கும் முன்னதாய் ஆம்னி Bus Stand வரை செல்லும் நீரோடையில் நீந்தி என்று ஞாயிறு அன்று காலை முழுவதும் “Adventure” தான்!

பண்டிகையும் இனிய நினைவுகளும்!

Sorry to disappoint the lakhs and lakhs of non-Tamil readers of my blog. This one is going to be in Tamil.

பண்டிகை. நம்மை சந்தோஷமாக இருக்க செய்வதற்காக நமது முன்னோர்கள் குறித்த சில நாட்கள்! அதில் ஒன்றே இந்த தீபாவளி! ஒருவேளை என்னுடைய பழைய ப்ளாக் படித்த சில பேருக்கு தெரிந்திருக்கலாம் – சில வருடமாகவே என்னுடைய தீபாவளி பூனே-வில் தான். சென்ற வருடம் சென்னையில் கொண்டாடியதும் சிலருக்கே தெரியும். இந்த வருடம் நிச்சயம் என்னுடைய வீட்டில் என்று முடிவு செய்து தீபாவளிக்கு நான்கு நாட்கள் முன் என் வீடு போய் சேர்ந்தேன். அடுத்த நாள் என் அண்ணனும் வந்து சேர்ந்தான். தீபாவளி அன்று என் அக்காளும் வந்து சேர்ந்தாள் – கூடவே என் மருமகனும்!

பண்டிகைக் கொண்டாடச் சென்ற எனக்கு, தீபாவளி மட்டுமல்ல – நான் அங்கே இருந்த பத்து நாட்களுமே பண்டிகை போல ஒவ்வொரு நாளும் கொண்டாட்டம் தான்! தன் பிள்ளைகள் அனைவரும் வந்த மகிழ்ச்சியில் என் தாய் தந்தையரும் குளிர்ந்துவிட்டிருன்தனர்! என் அண்ணனும் அவர்களை மேலும் குளிர்விக்க ஒரு புதிய ‘Fridge’ வாங்கி கொடுக்க என் வீட்டில் புதியதோர் வரவாய் அதுவும் ஒரு ஓரமாய்!

தீபாவளி பண்டங்கள் ஒரு புறம், தினம் தினம் சமைக்கும் சாப்பாடு ஒரு புறம் என என் பாடு கொண்டாட்டம் தான்! கிட்டத்தட்ட ஐந்து மாதங்களுக்கு பின் வீட்டுக்குச் சென்ற எனக்கு கண்ணில் காண்பவை யாவுமே அமிர்தமாகத்தான் பட்டது! மகிழ்ச்சி மிகுதியில் ஒரு சுற்று பெருத்தாலும், பூனே போனால் குறயப்போகிறது என்று என்னை நானே சமாதனபடுதிக்கொண்டேன். சிறிது நாட்களில் என் அண்ணனும் சென்னை சென்று விட, அக்கா+மருமகன் திருச்செந்தூர் சென்று விட, நான் மட்டும்.

இந்த இன்டர்நெட் யுகத்தில் அம்மாவை அருகில் அமர வைத்து அவர்களுக்கு பிடித்த பழைய பாடல்களை ‘டவுன்லோட்’ செய்து கொடுத்தேன். அப்படியே அவர்களிடம் பழைய கதைகள் கேட்க ஆரம்பித்தேன். குறிப்பாய் என்னுடைய (கீழே உள்ள படம், சாமி சத்தியமாய் என்னுடையது என்று உறுதியளிக்கிறேன்) சின்ன வயது படம் மீண்டும் என் கையில் கிடைக்க, அதை வைத்து ஆரம்பித்தேன்.

எங்கள் குடும்பத்தில் பிறந்த குழந்தைக்கு ஒரு வயது வரை மொட்டை அடிக்க மாட்டார்கள்! எனக்கும் அப்படித்தான். ஒரு வயதிற்குள் எனக்கு வளர்ந்த முடியின் அளவை தான் நீங்கள் படத்தில் பார்க்கிறீர்கள்! என் பாட்டியும் சிறு வயதில் என்னிடம் கூறுவதுண்டு – “சின்ன வயசுல நீ நிறைய முடி வைத்து பார்பதற்கு சாய்பாபா போல இருப்பாய்” என்று! ஆனால் அந்த படம் ஒரு வயதிற்கு முன்னால் எடுத்த படம் என்பது மட்டும் எனக்கு இவ்வளவு நாள் தெரியாது! எனக்கு ஒரு வயதிற்கு ஒரு வாரம் இருக்கையில் என் தாய் செய்த அந்த காரியம் என்னை பெருமைப்பட வைத்து!

விறு விறுவென என்னைத் தூக்கிக்கொண்டு பக்கத்தில் உள்ள ஒரு ‘Studio’ சென்ற என் தாய், தன் கழுத்தில் இருந்த ‘Necklace’ஐ கழற்றி எனக்கு போட்டு ஒரு போட்டோவும் எடுத்து வைத்தார்! இன்றும் என்னை நானே இருபத்தியாறு வருடங்களுக்கு முன் பார்க்கையில் ஒரு அதீத சந்தோஷம்! Atleast, சின்ன வயசுலயாவது அழகா இருந்தோமே என்று!!

என் தாயிடம் பழைய விஷயங்களை கேட்டுக்கொண்டிருக்கையில் ஒரு சுவையான விஷயம் என் காதில் விழுந்தது - தீபாவளியை ஒட்டி வந்த ஷஷ்டி பற்றி பேசுகையில்! என் தாய் பிறந்து வளர்ந்தது பழனியில்! அவர்களும் தன் பிறந்த ஊர் பற்றியும் அங்கே நடக்கும் ஷஷ்டி விழா பற்றியும் பெருமிதமாக பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்! அப்போது அங்கே ஷஷ்டி விழாவில் முருகனைப் பாட டாக்டர்.சீர்காழி கோவிந்தராஜன் ஒவ்வொரு வருடமும் வருவார் என்றும், விழா முடிந்த பின்னல் என் தாயின் சித்தி வீட்டிற்கு வந்து அவர்கள் செய்து தரும் ‘கை சுற்று முறுக்கு’ (அவருக்கு மிகவும் பிடிக்குமாம்) சாப்பிட்டு விட்டு தான் செல்வாராம்! என் தாயும் அவரிடம் பல முறை உரையாடியிருக்கிரார்கள்!

இனி ஒவ்வொரு முறையும் ஷஷ்டி என்றவுடனோ அல்லது டாக்டர்.சீர்காழி கோவிந்தராஜன் என்றவுடனோ எனக்கு என் தாய் நினைவு நிச்சயம் வரும்! அது போல் இனி ஒவ்வொரு முறை வீட்டிற்கு செல்லும் போதும் இது போன்று பழைய கதைகளைக் – இனிமையான நினைவுகளைச் சேகரிக்கவும் தவரப்போவதில்லை!

அடுத்த பதிவில் என்னுடைய மூன்று நாள் சென்னை அனுபவங்களை தொகுக்க இருக்கிறேன்!

Lost

I know I have lost something. As soon as I realized I missed my home, I realized I lost something. But the thing is I don’t know what I lost. As days passed by, I slowly started to think what I lost. In pursuit of my lost, I guess I lost myself.

A Very Special Day

I woke up at around 10AM and realized that today is going to be a big day. Yes, I was about give my Oracle “Programming with PL/SQL Certification” – upon completion will make me an Oracle Certified Associate. Bench days – nothing special in office except for my preparations towards the big day. $125 is nearly equal to 6500 bucks. You can’t loose that by just failing in an exam. So, this time my preparation was good enough. Comparing to my first Oracle exam – Introduction to Oracle 9i – where I just studied the DUMPS (A set of questions which we expect in the exam), I actually ‘studied’ the materials. I learned new things and I practiced them at home.

So, I went to the office and prepared again. My exam was scheduled at 3:45 PM, 15^th of September, 2011. Until 3PM that day, I did not complete my preparations. By 3PM, I finished the materials and also, the DUMPS. It’s a rainy season here in Pune from the month June. It should have been finished by the end of August. It was a sunny day, so I did not take any of my jerkins or rain coats. I reached office at around 12PM and studied until 3PM. I started towards the exam center at 3:05 PM. It was drizzling at that time. I thought, ok, it’s not going to be a big rain. But, I was wrong.

Soon after I reached Wipro Phase2, it started to rain a little heavier than expected. Ok, this can be manageable. I can still make in time. I continued riding my Bajaj Caliber (Not exactly mine, a friend of mine) along with my fellow colleague and a good friend – Vinodh Alagan. My thoughts were still on the questions that I just viewed. The rain got a little heavy when I reached WAKAD. I still thought I can make it on time and finish my OCA. But, when I reached the whistling palms, I realized that I am not going to make it. I experienced one of the heaviest rains that I ever saw before from Whistling Palms until my room. I felt like I was inside a heavy water falls. All me (Except my head because helmet is a mandatory in Infy) was drenched in the rain – none was left dry. I decided to go to my room and change before I reach the exam center. It was 3:30 PM when I reached my room.

I got a little time to change and head back towards the exam center. I changed everything and I decided to leave my helmet behind because helmet is not mandatory while driving in Pune. Also, the rain had showed some mercy and stopped a while. I had my Jerkin and a rain pant – so I have no chance of getting drenched. We started again from my room and as soon as I took the first left towards the exam center from my room – the worst was waiting for me. I felt myself again in a water falls. With no helmet, I literally could not see anything before me. With all my rain gears, I still felt I’m getting drenched.

We tried calling the exam center to inform them about our late arrival, but he never picked the phone. We were running late and the rain got worse and worse. I couldn’t go beyond 40 km/h and if I had ever gone beyond that, I’d have ended up in a hospital for sure. It was 3:50 when I was just 2 KMs away from the center – when I got stuck up in a massive traffic. When I was waiting for the traffic to clear, I thought about it for a while – everything before we started for exam was normal and as soon as we started for the exam, everything went wrong. May be, it’s God’s will that we do not make the center on time!

It took 15 minutes to clear the traffic and I was about to enter in to the street where the exam center is waiting for me and welcomed by a surprise. The road was normal the day before – when we went to pay the money and confirm the schedule. Today, it was not. We were not allowed inside the street – a big rope was tied from the both ends and before us were about 10 to 15 vehicles waiting. I saw the road to be under construction and it looked like they’ll not allow us inside. The person aside came to the waiting vehicles and asked them to take diversion, but we never did. Another 5 minutes of wait and then they opened the rope and let us inside. It looked liked an organized way to avoid traffic jam inside the small road.

When we finally reached the exam center at 4:20PM, the person told us that the power is not available and we’ll have to wait for about 15 minutes. He also told us that if it does not come, then he’ll allow us the write the exam in the back-up mode. We waited outside the center for 15 minutes and luckily, the power did come. We started our exam at around 5PM and finished at around 6PM. Happy that everyone qualified and we became the Oracle Certified Associate.

The story is not yet over. I have to mention here that the time we reached the exam center – 4:20 PM until the time we left from there – 6:30PM, there was no rain. We started towards our room and as soon as I hit the main road, it started to rain again. It became worse when we were just 10 minutes away from our room. We did not stop and got all wet again. The story is not yet over – I have to admit that I never learned any lesson from the above story. There was no power in our flat only and we had to bring an electrician to fix this. I got drenched again while doing so and changed again, got drenched again while bringing the dinner. It was a rainy day after 3PM that day, but then it was one of the memorable days. We are an Oracle Certified Associate!

Migration of the Tamilan: Curse of the Pune

There were days where I dreamt of going outside my hometown. Until my first job (21 years), I have not visited any cities other than my own hometown. I don’t know the reason – but I just dreamt of living in a different city other than my hometown. Chennai was the first one outside my hometown. After Chennai, my dreams started going bigger. That’s exactly how I ended in Pune. Now, these (current) are the days where I dream of going back to my hometown. It atleast took me 2 years to realize why people say “Home sweet home”. It’s been more than 2 years since I started to struggle to find a way for home.

My training in Infosys started at Mysore. A place where almost every infoscions wants to be forever – I can say proudly. Every one of them will have the memories of Mysore. With those, when we heard about our Pune postings, I was somewhat happy. My dreams of exploring India (ok, living in a different city) started to take a picture. It was 1^st of August 2007 when I reached Pune. I remember when I reached Chennai during 2004, it was raining. It happened in Pune as well. When I reached Pune, it was raining all along until we took a taxi and reached our hotel rooms. I should say I was in immediate love with Pune.

Bench days were awesome, but then some of you might remember my passport struggling. Because of the offer letter from Infosys, I missed the police verification and then I had to struggle more than 3 years to get my passport. But, that was my only worry in Pune. My first and only project in Infosys was Level3 Communications. Wonderful project I must say. I had the wonderful team which somewhat kept me going when sometime I felt like I’m in an alien world. I had been under some of the great leaders in Infosys and also, worst. When the best left and the worst came, I started looking for transfer. Transfer, in this world of Infosys, is impossible – they said. That’s nonsense!

Being a stupid, I always said nothing is impossible. So I tried and tried and tried – only to get tired. Now, after being in Pune for more than 4 years, first time, I felt – the one who said “Transfer is impossible” made sense. It is indeed, impossible to get a transfer to Chennai. When my manager said that an official transfer to Chennai is impossible, I thought of going through the personal transfer. So, I contacted a HR person and per him, although there are 5 options to submit a personal transfer, I can use only one out of 3. The reasons on the personal transfer were: “Health – Self”, “Health – Parents”, “Marriage”, “Other Reason” and “Personal Reason”. The last two options were ruled out by the HR and he said that I should choose any one of the first 3.

I’m healthy; I don’t have any health issues other than some frequent headaches. That rules out the first option. I’m still single, so that rules out the 3^rd option. I’m left with the last choice – Health – Parents. My parents are above 60 years of age and are diabetic patients. I thought submitting a doctor certificate would help me. So, I asked them to contact our family doctor and ask him to give me a certificate. I got it and when I uploaded that in the personal transfer request, I got it rejected saying I need to submit more supporting documents. They would not be able to precede that with just a certificate from doctor. Ok, that made sense. I then asked my parents to send me their prescriptions and other medical bills and other records which a normal diabetic patient would have.

I submitted those – as soon as I received them from my parents. Now, the next problem came. The HR who was responsible for my personal transfer went on leave. I do not know the process of how a personal transfer request work, but it took me 1 ½ weeks to change another HR’s name on that request. The new HR said that he’d talk to the Infosys doctors and would let me know. When he finished checking, he said the same thing – upload more medical ‘records’. Now, I seriously doubted if my understanding of English got worse! I forgot what’s a medical ‘report’ or ‘record’.

Without doubt, I figured that they are not going to give me a transfer. Whatever the document that I’m going to upload, they are going to still need more and more documents. I even uploaded my parent’s Voter ID card – just to let them know that they are above 60 years of age. I’m sure that whatever the document that I uploaded had enough ‘record’ to prove that they are diabetic patients. A person who’s in a HR position or a person who’s a Doctor should have enough education to understand this simple fact – they are old and diabetics. Yet, the policies! Or, should I say Politics?

With utter frustration, I’m writing this. This is in fact, not at all a frustration when compared to the first a letter I typed (when I was still in the project) to upload in the transfer portal! Here’s what it is:


I need a transfer. Why? I need a transfer because, I don’t like Pune. I need a transfer because, I don’t want to stay away from my family, who’s desperately in need of a support. I need a transfer because, I don’t speak Hindi. I need a transfer because, I’m overloaded. I need a transfer because, there’s no one here who can understand me. There are still some poor souls back home, they’ll understand me.

Why the hell are you writing this? I’m writing this because, I need to upload a document in my personal transfer request. I’m writing this because, I don’t have any ‘valid’ reason that ‘I’ think the organization will accept for a transfer. I’m writing this because, I’m frustrated. I’m writing this because, I’m not so good at oral communication and ‘I’ believe I’m good with the written communication.

Where do you need a transfer? One and the only place – Chennai.

Well, it’s been 4 years since I have come to Pune. It’s been 4 years since I joined Infosys. It’s been 4 years since I joined the project “Level3”. It’s been 4 years since I’m happy.

Frustrating work. Alright. We have a project party guys. Yea! At last! There you go. Now, you go to the project party where you are the only fellow who does not know Hindi. People who accompany you always speak in Hindi. Isn’t that so nice to hear? Wow, what a language this Hindi is! It’s all you talk about!

How did you manage to stay in Pune this long? If you can stay in Pune for 4 years, why not 4 more years? Oh. That’s the question I don’t know the answer yet. I don’t know how I managed these 4 years.

Is your career important or your personal transfer important? Your growth will be affected if you get a transfer. Oh, is it? I’m not a tall guy, yet, I don’t want any more growth. I’ve grown enough and I know what is important.

What are you going to do if they deny you a transfer? Very simple question. I wish I expect such simple questions on my next interview.

I know I need more guts to upload these kind of documents in the portal. But, who knows – I might get one very soon!

Numbers and Perspectives

From my Infy Blogs - targeting wider audience.

The thought of writing about numbers and perspectives didn’t occur to me because I’m a mathematician (no, no… No advertisement!). But, whenever I see a number or a set of numbers, I can’t resist myself to sum’em up!

0                   This doesn’t come up in the count – but this is one of the greatest discoveries by an Indian. So, in my perspective, I thought I should give 0 the first place! The super power which ‘nulls’ when multiplied by any number! They call ‘Duck’ if you are out without scoring in Cricket! Let’s move on and get off the mark!

1                   Even though 0 comes before this in the whole number series, we call 1 the first! The position, you can say, everyone wants to become! The first unaccounted prime number; first odd number. I can say she’s unchangeable as she gives exactly the same that you multiply.

2                   The sum of my ‘Date’ of birth (D+D). She has the capability of converting everything (odd, even, prime) to an even number when multiplied. The first even number in the counting.

Now, when talking about even and odd, literally, Odd is something very odd(!) and even is something that should balance. Actually, in my perspective, the ‘odd’ numbers are balanced. When multiplied by an odd, it gives odd and when multiplied by an even, it gives even. Whatever you want – that’s balanced! So, I call 1, 3, 5... to be even numbers. 2, 4, 6… all gives even number only, when multiplied by even or odd. So they are “odd”! So, why they named these wrongly? That’s odd!

3                   The first interesting number to me. You multiply any number with this number and sum up the total. It’ll either give you 3 or 6 or 9. Nothing else. In cricket, they call a ‘hat-trick’ if you take 3 wickets in 3 balls. Associating cricket with 3 again, David Shepherd’s unlucky score – 111 has 3 one! Is 3 really an unlucky number or 1? Even Lord Shiva comes with 3 eyes.

4                   The sum of my Date of Birth (DD+MM+YYYY). Again, an even number which gives only even number when multiplied. The first number which is divisible in the count. A boundary in cricket. Infosys is my 4^th employer. My cubicle has 4 seats:-D. They say 4 is the smallest composite number. 4 remembers me a square. Sometimes I remember a video on which, when asked for how many sides does a triangle have, a fellow answered – “umm… Damn, 4?”

5                   I liked this number very much in my school days because it’s easy to say the 5 tables! The product always ends with either 5 or 0. Pentagon or a star can be associated with 5. The Olympic rings are 5. When you divide any number by 5, it’ll give you either no or a finite decimal. The result is not infinitive like when you divide 2 by 3. When I was doing my schoolings, the government used to say “3 children per family”. So, 3 children and 2 parents make 5, a perfect family! And my family is perfect. This is not applicable now! :-P

6                   Six. Raise your two hands up! Nowadays 6 makes me remember Yuvraj Singh! Poor Stuart Broad! Divisible rule for 6 is also very easy to learn – anything that’s divisible by 2 and 3 is divisible by 6. The sum of the first 3 natural numbers is 6. Hexagon! Honey bee-hive!

7                   I would call this number an adamant or non-flexible. When it comes to 7, I feel it is un-controllable. One of the prime numbers for which there’s no divisible rule (Well, I guess there’s one, but it is very very very very hard to understand). It makes me feel like a 7 year old kid not obeying to parents! Rainbow has 7 colors. The 7 raagas – “Saptha Swaram”. 7 Wonders!

8                   Unlucky. One word, which describes 8. In my perspective, most of the people in the world think 8 is an unlucky number. In my case, 8’s very lucky. In other words, wherever I go – 8 follows. Most of my register number during schoolings summed up to 8. Roll number in College is 8. My employee # in Infy sums up to 8. Infact, if you replace 1 for A, 2 for B and so on and sum up my first name, it gives 8! Eight also remembers me of the 8 Lakshmi’s in Hinduism – the “Ashta Lakshmis”.

9                   Even though 8 is my lucky number, I always wished 9 should be. 9 remembers me Chemistry! Well, I’m a very poor chemistry student (Scored 44 out of 150!) and whenever a chemical reaction happens, the professor would tell us that the H2O just evaporates. Disappears. 9 also evaporates when you add any number to it. Disappears! Add 1 to 9 and you’ll get 1 again (Don’t tell me 9+1=10. 10 is again 1+0 = 1). Add 9 to 9 and you’ll get 9 again! Wow! I love it! Nonagon or “Tata Nano” remembers 9 to me!

PS: A few of the number factors were taken from wiki.